ΤΟ CHAMPIONS LEAGUE ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ

Στα πέτρινα χρόνια του Ολυμπιακού, 1985 - 1996 κυκλοφορούσε ένα ανέκδοτο που έλεγε: "Τι δεν έχει δει ένα παιδί δέκα χρονών στην Ελλάδα;". Η απάντηση ήταν φυσικά: "Τον ΟΣΦΠ να παίρνει πρωτάθλημα". Ο χθεσινοβραδινός αποκλεισμός του ΟΣΦΠ από την φάση των ομιλών σηματοδοτεί πιθανόν το τέλος μιας ακόμη δεκαετίας για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Η δεκαετία 1997 - 2008 είχε ορισμένες συγκεκριμένες συνήθειες και η παρουσιά του δαφνοστεφανομένου έφηβου στο Champions League υπήρξε μια από αυτές.
Ίσως στη λέξη "συνήθεια" να κρύβεται και η ουσία του αποκλεισμού από ένα θεωρητικά υποδεέστερο αντίπαλο. Όταν επί μια δεκαετία η νοοτροπία μιας ολόκληρης ομάδας, δηλαδή ενός ζώντος κοινωνικού συνόλου, σφυρηλατείται με την πεποίθηση ότι ανήκει στην ελίτ και δεν χρειάζεται να προσπαθήσει προκειμένου να πιστοποιήσει την παρουσία της τότε χρειάζεται αρχικά φοβερή προσπάθεια ώστε το συγκεκριμένο σύνολο να μπει στην ψυχολογία της μάχης. Κάποιος φυσικά θα μπορούσε να πει πως ο Ολυμπιακός παίρνοντας σχεδόν ανελλιπώς το πρωτάθλημα στην Ελλάδα έδινε τα διαπιστευτήριά του. Όμως είναι σχεδόν καθολικής αποδοχής από το ελληνικό φίλαθλο κοινό πως η συγκεκριμένη ομάδα ευνοούταν σκανδαλωδώς από το θεσμικά όργανα και προστατευόταν από την αθλητική δικαιοσύνη (Ριζούπολη (2003), υπόθεση Βάλνερ (2008), αποκαλύψεις περί διαιτητικού παρακράτους από την εκπομπή Ζούγκλα (2003) μερικά παραδείγματα). Μόνο που στην Ευρώπη το χάδι προστασίας των θεσμών και ιδιαίτερα της διαιτησίας δεν υφίσταται. Συνοπτικά λοιπόν θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ότι ο φετινός προκριματικός ήταν ένα τεστ σε ψυχολογικό επίπεδο για την ομάδα του ΟΣΦΠ και ιδιαίτερα ο χθεσινός επαναληπτικός μια δοκιμασία ώστε να αποδείξει ότι μπορεί να είναι ανταγωνιστικός σε μάχες επί ίσοις όροις. Δυστυχώς ο ΟΣΦΠ απέτυχε και στα δύο...
Σε ψυχολογικό επίπεδο υπήρχε a priori η πεποίθηση ότι η πρόκριση ήταν δεδομένη γι' αυτό και ο μεταγραφικός σχεδιασμός καθυστέρησε σημαντικά, ενώ συστηματικές ήταν και οι αρνήσεις όλων των μεταγραφικών στόχων της ομάδας του Πειραία (Γιατί άραγε;)...Μέχρι και πριν την έναρξη του αγώνα της Κύπρου η ροζ φούσκα μέσα στην οποία ζούσε η ομάδα δεν έλεγε να σκάσει. Ήρθε λοιπόν μια ομάδα που χαρακτηρίζεται απλώς αξιόμαχη, προσηλωμένη στην τακτική αλλά με τεράστιο κίνητρο και έφερε στην επιφάνεια όλες τις αδυναμίες του συνόλου (ή συνοθηλεύματος;) του ΟΣΦΠ. Δεν αρκούσε όμως το 3-0 του πρώτου αγώνα. Όλοι διατυμπάνιζαν ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να σκοράρει αρκετά γκολ ώστε να προκριθεί και ήταν ακόμη φαβορί. Ακόμη η ψυχολογία ότι "εκεί ανήκουμε και κανείς δεν θα μας το στερήσει" δεν μπορούσε να καταπολεμηθεί.
Ο Ολυμπιακός λοιπόν έπρεπε να παίξει χθες βράδυ σαν να μην υπήρχε αύριο όμως άντι για πάθος είδαμε νέυρα, αντί για σεβασμό στον αντίπαλο είδαμε διαμαρτυρίες από τους παίκτες και επεισόδια από τους οπαδούς, αντί για ένταση στο παιχνίδι είδαμε μια αναμενώμενη, βαρετή ανάπτυξη...Οσό για την διάθεση να αποδείξει πως είναι μάχιμος και άξιζε τόσα χρόνια την θέση που δίκαια ή άδικα καταλάμβανε στην κλήρωση της Νιόν, τα λόγια περισσεύουν...Ο προκριματικός είναι μια μάχη που πρέπει να έχει νικητή ο οποίος θα προκύψει αξιοκραρτικά ώστε να προστατυθεί η φήμη του θεσμού και της διοργανώτριας αρχής (Uefa). Φαίνεται όμως πως η αξιοκρατία είναι μια άγνωστη λέξη ακόμη για τον Ολυμπιακό των 11 πρωταθλημάτων...
Πάνω από όλα ο αποκλεισμός είναι ένα μάθημα πως στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο για να χτίσεις και να διατηρήσεις ένα status quo πρέπει συνεχώς να προσπαθείς και να μάχεσαι σε αθλητικά πλαίσια. Για την UEFA για τις ομάδες από τα μικρομεσσαία πρωταθλήματα ισχύει το "ουδείς αναντικατάστατος" και για να μείνεις στην επιφάνεια και να έχει βλέψεις για τον αφρό πρέπει να έχεις πρώτα από όλα συναίσθηση της θέσης σου και διάθεση για αθλητική μάχη...